Soms krijg je een vraag die groter voelt dan jezelf. Enkele maanden na het overlijden van de dochter van goede vrienden, vroegen ze mij of ik een ontwerp wilde maken voor een voetbaltrui voor haar ploeg — een manier om haar te blijven herinneren. Ik hoefde daar niet over na te denken. Het voelde als een klein gebaar waarmee ik hun wens, en haar verhaal, kon helpen verder dragen. In deze blogpost neem ik jullie graag mee in dat proces: de zoektocht, de twijfels en de keuzes.
Toen ik begon na te denken over het ontwerp, voelde ik vooral een grote verantwoordelijkheid.
Hoe vertaal je iemand die zo levendig was, zo geliefd, naar iets dat blijvend is — zonder dat het te opzichtig of te weemoedig zou worden?
Het moest iets worden dat haar ploeggenoten zouden willen dragen, niet alleen uit respect, maar ook uit verbondenheid.
Niet te zwaar. Niet te verdrietig.
Ook in hun vraag was duidelijk omschreven: het moest een subtiel maar mooi ontwerp zijn, en als je het van ver zou zien, hoefde het eigenlijk niet meteen duidelijk te zijn dat het over Luca ging.
Er waren al wat pogingen geweest om het shirt te ontwerpen, door familieleden. Maar het is erg moeilijk om zoiets tot een goed einde te brengen als je zo nauw betrokken bent.
Ook ik was erg aangedaan door het verhaal — maar dat is natuurlijk nog heel iets anders dan wanneer het over je dochter, nicht of beste vriendin gaat.
De eerder gemaakte ontwerpen en ideeën werden allemaal aan mij doorgespeeld, zodat ik ze kon hergebruiken of tenminste als inspiratiebron kon gebruiken.
Zo was er een hele rits aan kenmerken opgelijst, waaraan symbolen verbonden waren. Die symbolen vertaalde ik naar kleine afbeeldingen, die samen een patroon vormden als basis voor het ontwerp.
Ik ben totaal géén sportliefhebber, ook niet van voetbal. Volgens mij heeft dat zelfs een creatief voordeel opgeleverd, omdat ik — op zoek naar ideeën — openstond voor veel.
Ik heb dan ook honderden ontwerpen online bekeken, om te zien welke trends er waren en zijn — uiteindelijk wil je toch ook niet eindigen met een ontwerp dat eruitziet alsof je een trui draagt van vijf jaar geleden.
Ik heb redelijk wat geëxperimenteerd met een paar voorontwerpen, wat maakte dat ik bij het ontwerp dat ik uiteindelijk als eerste voorstelde, al meteen goed zat.
Er werd nog even een variant gevraagd waarop de verwijzing duidelijker zichtbaar zou zijn, maar uiteindelijk werd toch gekozen voor het eerste ontwerp.
Ik maakte nog een aangepaste versie voor de keeper, maar ook die werd niet meegenomen naar de eindmeet.
Op het ontwerp — vanzelfsprekend in de juiste kleuren van de ploeg — verbeeld ik grafisch hoe ik denk dat het moet zijn gegaan in Luca’s hoofd tijdens haar laatste dagen, weken, maanden.
We vertrekken linksonder met het eerder vermelde patroon, wat een duidelijke structuur is. Er is orde, alles netjes georganiseerd.
Langzaam, richting rechtsboven, wordt alles meer 'cloudy'. Er ontstaat meer chaos, het geheel wordt wat onduidelijker, moeilijker om te vatten.
Heel subtiel zitten op de uiteinden van de lange stroken die uit het patroon stijgen ook de vier letters van haar naam, wat die overgang benadrukt.
Na enkele heen-en-weer-e-mails in verband met technische details werd het ontwerp overhandigd. Daarna bleef het een paar maanden stil.
Vorige maand werden de truitjes voor de eerste keer gedragen, en vorige week kreeg ik er zelf eentje overhandigd.
Dat was voor mij een bijzonder moment, en belangrijk genoeg om er deze blogpost aan te wijden.
Ik ben er erg fier op dat ik dit mocht doen, en ook oprecht dankbaar voor deze eer — het is niet zomaar iets.
Tenminste, zo zie ik het.
Terugkijkend besef ik hoe bijzonder dit proces was.
Niet alleen omdat ik iets mocht creëren dat betekenis had voor zoveel mensen, maar ook omdat het toonde hoeveel kracht er zit in samen herinneren.
In elke lijn van het ontwerp, in elke kleur, leeft een stukje van haar verder — niet als een verdrietige herinnering, maar als een bron van verbondenheid en troost.
Ik ben dankbaar dat ik een schakel mocht zijn in dat verhaal.
En ik hoop dat, telkens wanneer iemand het shirt aantrekt, ze niet alleen denken aan wat er verloren is gegaan, maar vooral aan alles wat blijft: vriendschap, liefde en de kracht om samen verder te gaan.
