Gisteren was het de laatste dag van de Terra Humana-tentoonstelling in CCHA/cultuurcentrum Hasselt. Een belangrijke stap in het hele verhaal werd hiermee afgesloten. Dat vraagt natuurlijk om een kleine terugblik.
Terra Humana was niet het eerste fotoproject dat ik maakte, maar het was wel het belangrijkste voor mij. Spine, mijn vorige ‘grote’ project, wil ik daarbij zeker niet als minderwaardig bestempelen. Maar het voelde voor mij toch altijd als een soort generale repetitie voor wat vandaag is afgerond — al moet ik benadrukken dat het verhaal nog niet ten einde is; in januari volgt immers nog de expo in CC Muze.
Afgezien van de wat hobbelige start van het project (herinner u Landscape–Handshape, gestart in 2021) is alles verrassend vlot verlopen. Vooral de financiering was even spannend. De crowdfunding die ik opstartte via voordekunst.nl was een gok, maar uiteindelijk heeft die er wel voor gezorgd dat deze tentoonstelling zo mooi werd gerealiseerd.
Tijdens de opening op 14 september (lees zeker ook de blogpost die ik daarover schreef) kreeg ik heel wat fijne reacties. Vooral de speech van de curator/directeur raakte enkele gevoelige snaren bij mij. Het is bijzonder fijn als je werk — dat uiteindelijk toch enkele jaren in beslag nam — ook naar waarde wordt geschat.
Tijdens de looptijd ben ik enkele keren, stiekem, zelf nog gaan kijken. Het gebeurt tenslotte niet vaak dat je je foto’s in zo’n grote ruimte kunt aanschouwen.
Zeker het bezoek van collega-fotograaf <strong>Bert Daenen</strong> (die nu trouwens fantastisch werk tentoonstelt op de fotobiënnale in Oostende) met zijn klas van de academie in Hasselt was erg leuk om te hosten. Het is fantastisch om feedback en vragen te krijgen van mensen die geïnteresseerd zijn in zowel de technische als de creatieve kant van het project.
Ik had heel graag op de allerlaatste dag — gisteren, 30 oktober — nog eens langsgegaan om alles een laatste keer te bekijken. Maar een pijnlijke lumbago houdt me al enkele dagen in zijn greep.
Maandag ga ik afbouwen, maar ik zal dan zeker eerst nog even de tijd nemen om het geheel nog eens goed in me op te nemen.
Het is een heel belangrijk punt op mijn bucketlist dat ik nu — half — kan afvinken. Ik blik met veel trots terug.
Nu even wat rust rond Terra Humana, om binnenkort weer voluit van wal te steken richting de tentoonstelling in de Muze. Iets om alvast naar uit te kijken! Binnenkort veel meer info hierover, houd mijn socials (facebook, instagram) zeker in de gaten!
PS: Het boek blijft nog altijd te koop, en de foto’s kunnen ook nog steeds besteld worden als kunstdruk. Contacteer me gerust voor de mogelijkheden.
